وفا نکردی و کردم، خطا ندیدی و دیدم
شکستی و نشکستم، بُریدی و نبریدم

اگر ز خلق ملامت، و گر ز کرده ندامت
کشیدم از تو کشیدم، شنیدم از تو شنیدم

کی ام، شکوفه اشکی که در هوای تو هر شب
ز چشم ناله شکفتم، به روی شکوه دویدم

مرا نصیب غم آمد، به شادی همه عالم
چرا که از همه عالم، محبت تو گزیدم

چو شمع خنده نکردی، مگر به روز سیاهم
چو بخت جلوه نکردی، مگر ز موی سپیدم

بجز وفا و عنایت، نماند در همه عالم
ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم

نبود از تو گریزی چنین که بار غم دل
ز دست شکوه گرفتم، بدوش ناله کشیدم

جوانی ام به سمند شتاب می شد و از پی
چو گرد در قدم او، دویدم و نرسیدم

به روی بخت ز دیده، ز چهر عمر به گردون
گهی چو اشک نشستم، گهی چو رنگ پریدم

وفا نکردی و کردم، بسر نبردی و بردم
ثبات عهد مرا دیدی ای فروغ امیدم؟

پر پرواز ندارم، اما

دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر

                     در دریاچه ماهتاب

                             پارو می کشند

خوشا رها کردن و رفتن!

خوابی دیگر

به مردابی دیگر!

خوشا ماندابی دیگر

         به ساحلی دیگر

خوشا پر کشیدن،خوشا رهایی

خوشا اگر نه رها زیستن،مردن به رهایی!

آه، این پرنده

       در این قفس تنگ

                  نمی خواند...

                                      (شاملو)

تابستان که نیامدی ،پاییز شد

پاییز که برنگشتی

                    پاییز ماند

زمستان که نیایی

                    پاییز می ماند

تو را به دل پاییزی ات

                   فصلها را بهم نریز

بهار غریبی دم ظهر در جاده ها راه می رفت

من و باد دنبال او تا سر کوه راندیم

من و ماه دنبال او تا در دشت

...

سیروس شمیسا